waar slecht weer al niet goed voor is

woensdag 23 september

Zal vandaag wellicht niet veel meer in zitten dan een wandeling rond de square in Goderich en de winkeltjes afschuimen. Druilerig weertje.
Heb nog fotootjes in reserve van de wegenwerken.

op naar Brussels

dinsdag 23 september

Ziet er niet naar uit dat de zon erdoor komt.
Twijfel wat we zullen doen.
Besluiten toch maar een ritje te maken in het binnenland. Amper op weg en kijk daar is Laura zie. Het wordt cruisen naar hartelust langs kalme baantjes, lukraak weggetjes in slaan en soms eens moeilijk keren als we in een dead end belanden.
Hier geen kans om een potje koffie te bemachtigen. Amaai, hier mag je toch geen pakje boter vergeten zijn bij het inkopen doen!

Blyth pakken ze nog binnen als het donker wordt. Brussels is niet veel beter.
Wel een mooi park en....historical cemetary. Allen (wij dus) daarheen. We komen uit aan de rand van een bos. Hopelijk zitten hier geen beren. Het is prachtig! Maar geen kerkhof te bespeuren. Wij stappen dapper verder want met de auto geen doorkomen aan.
Plots, out of nowhere, een open vlakte met een soort gras dat men enkel aan de overkant van de heuvel vindt. Dat dit bestaat, hebben we dus ook gezien in Canada-)))
Plus minus 9 grafstenen liggen er nog en 4 gedenkstenen staan nog overeind. Wie zou er ooit nog denken aan die mensen gestorven in de 19de en 20ste eeuw (laatste overledene in 1914)? Wij dus. Maar heel kort want de begraafplaats wordt bewaakt door wel 100 BIJTENDE lieveheersbeestjes. Tijdens ons 20 gelukkige jaren, hebben Michke en ik nog nooit zoveel op elkaar gemept.
Langsheen een kleurrijk veld, genieten we van de meest sappige aardbeien ooit.
Dan terug door kleine heuvels naar Goderich.

Nu nog een paar fotootjes en de kous is af voor vandaag. Ik doe mijn warme wintersokken aan want 't is hier koud aan de voeten 's avonds.

Lots of love from us to you all. xxxxxxxxxxxxxxxxx

't moest er ne keer van komen

maandag 21 september

We worden wakker door een plensbui Canada waardig!Wordt een rustdag na de grote trip van gisteren.

Kans nu om het rariteitenkabinet boven te halen zoals vroeger beloofd.

De WC's:

Ofwel zijn de loodgieters hier lilliputterkes of willen ze perse besparen op badkamergarnituren.In elk geval moeten we telkens met een beetje hoogtevrees kampen... Je wil normaal zoals thuis gaan zitten en plots val je nog dertig centimeter vooraleer je op de pot zit. Blijft een scary gevoel!
En dan het geluid dat ze maken als je door spoelt! Zal mijn best doen om een onomatopeetje te plegen.....schlurruppppschsssssss....en je ziet je excrementen in een draaikolk verdwijnen!

De grootwarenhuizen:

Wij, kleine Belgskes, kijken hier onze ogen uit. Man man man, wat een overvloed!!!
Op de foto, zien jullie de afdeling sausjes. Gevet nie!!!

De trappen:

Ook hier hoogtevrees. Je denkt dat je voet al op de trap naar beneden staat en dan zak je door je knie... het vergt nog twintig centimeter vooraleer je "vaste voet" hebt. Is tot nu toe nog altijd verrassend!

De verkeerslichten:

Dat is nu iets dat in ons landje (overal trouwens) ook zou mogen!
Die staan aan de overkant van de kruispunten. Dus zie je onmiddellijk wanneer je moet stoppen of mag doorrijden. Super vind ik dat! Zo moet Michke niet meer zeggen:"'t Is groen zun!"

De klinken:

Die draaien hier overal langs de verkeerde kant! Naar links dus in de plaats van naar rechts. Onverkwikkelijke situatie als je - zoals ik eens - denkt niet meer uit het toilet te geraken en in paniek op de deur begint te bonken. Gelukkig kwam een dienster langs om me te bevrijden. Oefff....is me niet meer overkomen-)))

Zonder foto's maar toch het vermelden waard:

- verkeerswisselaars waar je kop noch staart aan krijgt.
Lang leve Tommeke!
- voorrang van rechts? Onbestaand!
- stoptekens bij de vleet!
- benzine kost slechts 0,60 euro!
- soft shoulders? Niet die van Michke maar "zachte zijbermen"!
- aan de stadranden: Tim Horton, MacDonald, Wendy bijna overal dag en nacht open!
- langs de hoofdbanen: "Adopt a highway" en in de stadjes "Adopt a garden"!
- in centrum Montreal: een kerkhof met 1.000.000 graven!
- niemand stoort zich aan de voorgeschreven snelheidsbeperking. Er zijn hier zeker
een groot aantal vloeken gepleegd in de wagens achter ons...Ik ben van plan geweest
om een plakkaatje op de achterruit te kleven: 2 Belgian grans cruising. Het mocht
niet van Michke...-))))
- geen alcohol te krijgen in de grote shops. Bier kan je kopen in de Beershop en
sterke drank in de Liquorshops!

Ziezo: lees en lach maar!

See you later alligator. With lots of love xxxx

highlights op zondag

zondag 20 september

Vandaag vertrekken met ons tweetjes naar Collingwood. (tip van een verkoopster uit een winkeltje in Bayfield)
Zalig cruisen langs kalme banen zonder getetter, genieten van de stilte en van mekaar. Radiootje speelt klassieke muziek.Heeeeerlijk!Het immense landschap blijft ons verwonderen. Indian summer toont zich in al zijn pracht.
We rijden langs dorpjes en stadjes langs het Huronmeer. Moet 'k weet niet hoeveel groter zijn dan onze Noordzee.
In Bruce county: een windmolenpark dat waarschijnlijk het aantal molens in Belgie ver overtreft, staat te blinken in de zon! Indrukwekkend!

Maeford. Heb uitroeptekens tekort!!!!!!!!!!!!!!!
Maken voor ons doen een lange wandeling in het park aan de zeilhaven. Meeuwen en ganzen... teveel om te tellen. Bloemenpracht waarbij onze Floralien in het niets verzinken.

Dan verder naar Collingwood. Overal duiken scarecrows (vogelverschrikkers) op: aan huizen, hekken, lantaarnpalen en heggen. Blijkt een jaarlijks scarecrow-festival waar een wedstrijd aan verbonden is.

Ook Halloween is hier al aan de orde. Pompoenen, maskers, kledij en alle bijhorende attibuten vind je in alle shops. Zantse en tante Thea zouden hier nogal hun hartje kunnen ophalen!

In Collingwood, eindelijk een big mac in 1 van de vele Mac Donalds.Zelfde smaak als bij ons...jullie missen op dit vlak niets. Wel op veel andere-)))
Dan terug een fikse wandeling langs de jachthaven. Alweer staan we daar te genieten dat het geen naam heeft.

Dan terug naar Goderich want nog heel wat kilometerkes te rijden. We geraken gewend aan de lange afstanden.
Plots op een wegwijzer: Water Falls. Wij slaan het baantje in. Moet thuis dringend naar de oogarts... blijkt WaLter Falls te zijn-))) We keren ons Suzukietje en Tommeke zijn madam loodst ons veilig naar de goede baan.

Verderop: Tirolien Village! Wij ernaar toe natuurlijk. En inderdaad: allemaal huizen in Tiroolse stijl. Vreemd en leuk.

In Goderich, installeren we ons op een bankje op 50 meter van Nandes huis....aperootje in de hand....en zitten in volle bewondering van de sunset te genieten. Een perfecte afsluiter van een hartverwarmende dag!

Bye for now. See you later. Love you all.

ik kan nu ook fotootjes toevoegen

zaterdag 20 september

Vandaag rustdag na gisteren meer dan 1000 km!!! En BLOGGEN zo ben ik dichter bij huis.
Zal hier wat kiekjes van in Bayfield plaatsen.
En misschien tot vanavond. Ik kook vandaag in het echt. Gisteren was het soms van coleire toen ik het hoorde van de gps.

Love you all xxx

Niagara, here we come

vrijdag 19 september

Getetter en gejaag op mijn nuchter maag (moet het jullie niet zeggen zeker hoe ik me voel) want Nande wil en zal om half negen vertrekken. Een rustige rit zonder reuzenfiles dit keer. Komen om 12 uur aan. Wij kontent!
Niagara Falls!
De desillusie moet in mijn ogen te lezen staan want Nande vraagt of het mij bevalt.
Man man man: wat een commerce!!!!Wat een hoop mensen!!!Wat een lange boulevard!!!
Hoe kan ik toch zo naief zijn vraag ik me voor de tigste keer in mijn leven af.
Ik had me de falls altijd voorgesteld als een immense, woeste waterval midden een wildernisachtig landschap. Dat zou het wel kunnen zijn maar dan zonder al dat gedoe errond. Maid of the mist: lange rijen wachtend op een natte ervaring in een relatief kleine boot van op afstand gezien. Ons niet gezien! Helicoptervlucht: nee laat maar, die vliegt echt te hoog voor ons.En ik vind ook dat de Falls in het echt niet zo reusachtig lijken als op de prentkaarten. Sorry!!!
Desondanks, toch blij dat we er zijn.Ik vereeuwig onze namen in een steen:MenM met een smily eronder. Highlight en pretoogjes!

Voorafgaand aan dit spektakel: lopen over een tamelijk versleten walk of fame (sterren van o.a. Tom Cruise, U2, Harisson Ford, Jack Nicholson, enz...en dan eten in Hollywood Palace. Laat jullie verbeelding maar de vrije loop! Kitcherig gedoe als je 't goed en wel ingaat maar op het eerste gezicht wel indrukwekkend.

Rond 4 uur, terug naar Goderich waar we, zonder tussenstop, aankomen om half 10!!!
Nande, die zo prat gaat op haar "baankennis", vergist zich in het krioelende verkeer en neemt "east" in de plaats van "west".In Toronto geraken we op haar favoriete four o one west na kilometerssss confituur (lees:jam).

Als Michke en ik in elkaars ogen kijken zien we een dampend kommeke soep met een boterhammeke...Thuis, vindt Nandeke dat ze een dreupelke verdient na al die spanning en we klinken op de goede afloop na die helse rit waarvan de laatate honderd km in de duisternis die hier ook vreeeeee donker is. En daar blijft het bij.Dada soepke,dada boterhammekes... We nemen onze drank mee naar boven, verbabbelen onze frustratie en vallen als een stijve blok in slaap.

Nog niet wegzappen, hier komt de clou!!!! Buiten mijn weten om had Mich de Tomtom moeten thuis laten want Nandeke WIST de weg! Als ik met nog slechtere tanden thuis kom, is het van erop te bijten!!!

verder vertellen op zaterdag over.....

donderdag 17 september

Het wordt een SUPERGEZELLIG onderonsje zo samen naar Bayfield... lekker cruisen zonder tijdsdruk. Leuk, klein stadje, in de negentiende eeuw gesticht door een Nederlander. Pittoreske winkeltjes en kledingboetiekjes (geen spek voor onze bek).
We slaan lukraak een zoveelste bomenlaantje in (indian summer toont zich nu meer en meer) en parkeren ons wagentje hoog boven het Huronmeer.Michke kijkt nu enkel door haar fotolenske en ziet plots hoe HOOG we hier staan. Ver onder onze voeten wenkt een strandje...Naast ons: Pioneerpark. Laat de naam jullie niet afschrikken, de beschaving heeft hier al goed huis gehouden. Aan een boom een bakje met zakjes voor hondenkeutelkes. We nemen er eentje uit als souvenir voor Beau. Of zou ik het voor ons moeten gebruiken als we de 121 trappen naar beneden schuifelend (niet fluitend!)betreden. Voor mij valt de afdaling best mee maar Michke houdt niet op met: " Recht voor u kijken, niet naar onder,schatse!!!!" te roepen. Gelukkig voor haar zijn er tussen-platformkes om een beetje te bekomen. "Allez kom", zegt ze na enige adempauze
"goed opletten, we gaan verder." De paniek in haar bibberend stemmeke ebt weg.
We zijn beneden, oef! Hebben het poepzakje niet nodig, oef! Oei! zoveel zand waar Michke een hekel aan heeft als dat tussen haar tenen zit! Geen nood:we spoelen het weg en wij met ons crockskes aan, hand nijpend in een ander hand, pootje baden en genieten als kinders in het Huronmeer.Een highlight in onze honeymoon!We vermoedden echter niet dat met de golven ook venijnig-kleine steentjes aanspoelen. Die nijdigaardekes natuurlijk ons crockskes binnen!!!!Ai ai ai oei oei oei whoehaaaaaa,
hihihihihi....Gibberende tieners verzinken in het niets tegen die twee dollende oma's! Crockskes uitspoelen in het meer verloopt met enig gekreun maar ons gieren overheerst. En jaaaa,er liepen nog 4 andere mensen op het strand...so what.
Dan maar met blote, koude, natte voeten door het warme zand. Voor de eerste keer geniet Michke van zand aan haar voeten. Als we terug boven komen is het goedje droog en haasten we ons om het af te vegen.Wat een mens al niet zou doen om zijn crockskes ne keer proper te krijgen.

In Goderich, heeft Nande een heerlijke visschotel klaar gemaakt!
Geen tijd meer om te bloggen want om kwart voor negen begint ze zenuwachtig rond te lopen om ons diets te maken dat ze wil gaan slapen.

ik schrijf nu in de voormiddag

donderdag 17 september

Om te vermijden dat het vanavond weer niet lukt, nu een paar schrijfselkes.

Na de middag, trekken Michke en ik erop uit. Zomaar gaan cruisen houdt geen enkel gevaar in dankzij ons Tommeke.

Ze zitten me hier alweer achter de veren.Ik besluit verstandig om me gereed te maken om te vertrekken. See you all later this evening...I hope xxx

nog 1 dag in te halen

woensdag 16 september

Gisteren in London airport onze eigen auto opgehaald bij Alamo en dus met ons tweetjes de terugweg aangevangen. Goed wagentje, een suzukietje remmen piepen wel een beetje. Wij volgen Tommeke en Nande doet haar zin. Toch komen we ongeveer samen aan bij DE VLAEMINCK een bedrijfje waar ze alle groenten en fruit vers van het land in hun geimproviseerde winkel te koop leggen. Vinden de klanten niemand thuis dan nemen ze maar zelf het nodige en leggen het geld in een doosje. Straf hee! 't Zou bij ons ook waar zijn! Er staan hier tenandere veel van die kraampjes onbewaakt langs de baan. Na een plezante babbel met de 80-jarige bazin (een kranig oudje met rouwbandjes aan de nagels en van Ingelmunster afkomstig)zetten we onze weg verder. Michke heeft nog eens haar "westvlaams" kunnen boven halen en is dus in haar sas.

We zijn nu al donderdag en eigenlijk had ik dit alles gisteren moeten schrijven maar ons Nandeke stond al van halfnegen gereed om ons naar ons beddeke te sturen. We voelen ons hier 's avonds echt "buiten gekuist"... Niettegenstaande ze uiterst gastvrij is, vrees ik dat ze een of andere avond de stoelen omgekeerd op tafel zet-))

Waarom een half uur vroeger dan anders? We hebben 300 km voor niets gereden. Op weg naar de Niagara Falls kwamen we terecht in een file Canada waardig...eindeloos dus en Nande, die zelf ook de Falls nog eens wou zien,reed zelf en besliste rechtsomkeer te maken. Ze was blij dat ze thuis was.

Michke mag, na drie weken, nog eens haar hartje ophalen en maakt haar overheerlijke witloofrollekes met hesp en kaas.

Ik schrijf wel altijd:foto's volgen maar de tijd ontbreekt.

We zien jullie nog steeds graag. xxx

vanavond keren we onze matras!

dinsdag 15 september

Vroeg op en om 9 uur vertrekken naar London voor een rit van 3 uren. Rustige route en genieten van het landschap. Zetten Fernande af voor haar jaarlijkse check-up voor haar hart. Een academisch ziekenhuis zoals bij ons het UZ. Wij trekken naar een immens shoppingcentrum met 'k weet niet hoeveel in- en uitgangen. We stappen dus zomaar ergens binnen en amaaiiii: de tijd heeft hier stil gestaan of anders heeft men in de jaren stillekens onze Inno uit de Veldstraat naar hier verscheept de oudere madammekes incluis.Michke koopt er zich een nieuwe paraplu...of all things...

Plots staan we toch in een oogverblindende mall. 10 keer onze Veldstraat en 5 keer 't Zuid! En overal worden we met "Hello! How are you to-day? Can I help you ladies?" aangeklampt. Ladies!!...in short en op ons crockskes-)))) En fotootjes nemen natuurlijk. Aan een blinkend standje worden we aangesproken door 2 Grieken die hun pottekes zalf met een ondefinieerbaar product uit de Dode Zee aan de m.. vrouw willen brengen. Tuurlijk wordt Michke het proefkonijn. Het meisje wil haar persee overtuigen dat haar pigmentvlekken zullen verdwijnen na 4 behandelingen. Ik zie haar ongelooflijke oogjes al blinken. De prijs brengt haar op andere gedachten 300 dollar maar we krijgen er een cadeautje bij. Toch maar niet ook niet voor 100 dollar zoals ze voorstelt.Ik sluit (kijk zie weer assertief) het onderonsje af met een schouderklopje voor de Griekse schone en zeg: "Have a nice day!" en Mich volgt dankbaar in mijn spoor.

Een paniekerige Fernande (ze kon ons niet bereiken met haar gsm) beantwoordt overgelukkig onze oproep. We gaan haar ophalen en keren huiswaarts. Weer 300km gedaan vandaag. Vroeg naar bed. Half negen!!! Niet te geloven !!!

Foto's moeten nog volgen. Bye love you all!