Free Blog Content - Calendars with Clock

Free Blog Content - Calendars with Clock

ziek na de reis

maar er komen al foto's






Doordat moeke ziek geworden is de eerste week en ik nu met lumbago zit( moeke zorgt voor mij)heeft ze niet meer kunnen afmaken waar ze aan begonnen is, waar hebben we dat nog gezien,hahaha .
De teksten laat ik aan Moeke over!wanneer, dat weet ze nog niet hoor!

bbq heeft ontzettend goed gesmaakt

zondagavond 27 september

Voor 1 keer moeten we niet om 9 uur naar boven want Greg is hier...
Hebben alweer een prettig gesprek met het krullebolleke in Canada en eten intussen corn on the cob met goeie boter en peper en zout. HEERLIJK!! Bovendien ook steak en voor mij een varkenslapje. Frietjes mochten ook niet ontbreken. Daarna een potje decaf en een stukje taart. Buikjes goed gevuld dus...

In Goderich is het dus over and out.

Hopelijk kan ik nog op internet in Toronto na ons bezoek aan de CN-tower in de vroege avond.

Goderich-groetjes!!! Be good and if you all can't, be careful!
Lots of hugs to all of you! xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

nog aan de beach

en nog zondag 27 september

Zoals jullie wellicht al doorhebben, kunnen er slechts 5 fotootjes op 1 blogbericht.

Het is nog genieten geblazen als we een paar zien dat hun hond achter een stok laat zwemmen. Hartverwarmend en schitterend om te bekijken.
Beginnen een praatje te slaan en wat blijkt? Het zijn 2 geimmigreerde Friezen. Dus verdere conversatie in het Nederlands met Anna en Jack. Echt super! We wisselen mail-adressen uit om de foto's van hun spelende hond (Zoee)door te sturen.
Michke doet dit onmiddellijk nadat we terug bij Nande zijn.
Hier komen ze.
Vanavond komt er nog een blogske van onze afscheidsbarbecue met Greg.
See you later alligator!
En wie weet; als we in Toronto op internet geraken, zijn jullie nog niet van mijn epistelkes af.
Cross your fingers. Foto's vanuit het toppeke van de CN-tower zou mijn kleine zus gelukkig maken en voor ons - zeker met een ei in ons broek - de perfecte afsluiter zijn van onze schitterende huwelijksreis.

Vanuit het tuppeke van ons tenen en ons hart: DIKKE MERCI aan allen die deze onvergetelijke reis mogelijk maakten!!!!!!!!!!!!! xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

we moeten zeker nog iets kwijt

nog zondag 27 september

Naar de beach dus. GENIETEN, GENIETEN, GENIETEN!!!!!
Denken een beetje te kunen lezen in het zonneke maar de wind weerhoudt ons ervan.
Dan maar wandelen...zelfs in het zand (flink van Michke) en alweer ontelbare foto,s maken. We kunnen niet genoeg krijgen van dit prachtig land!

nog twee keer slapen

zondag 27 september

We hebben nog twee stukkjes over van onze meter. De koffers zijn nagenoeg volledig gepakt. Nog een laatste nacht hier slapen en morgen in Toronto op 20 km van de luchthaven.
Het zonneke verwent ons weer. Deze namiddag naar het dichtsbijzijnd strand...slechts 5 minuutjes rijden...en genieten.

Blankenberge

vrijdag 25 september

Grand Bend dichtbij, een klein uurke rijden, en nog niet gezien. Nande wil zelf nog eens rijden. Volgens haar is dat Blankenberge aan het Huronmeer.Ze heeft het mis.
Voor 1 keer moet Canada passen. Onze badstad biedt wel niet zo'n weids vergezicht maar haalt wel de bovenhand qua duinen, winkels, flatgebouwen en volk.
In de zomer krioelt Grand Bend van de Canadezen en de toeristen. Zou niet aan ons besteed zijn. Zijn toch blij dat we hier ook eens zijn.
Ze doen hier verwoede pogingen om een duinenlandschap te creeren maar er is nog een hele weg af te leggen. De weinige winkeltjes zijn zelfs geen bezoek waar.
Gelukkig kunnen we genieten van het mooie strand en van het schitterend maar winderig weertje.

That's all folks! Love and kisses xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

nog een paar kiekjes van onze schitterende dag

donderdag 24 september

Winkeltjes en vergezichten waar geen woorden voor zijn. Geniet samen met ons!

nog het bijzonderste vergeten

nog op donderdag 24 september

Waar we in Belgie vruchteloos naar gezocht hebben, vinden we hier toch wel zeker!!!
CROCKSKES BIJ DE VLEET!!!!!!! Wij gelukkig als kindjes met een Klaastafel!!!
Brute pech: onze maat in onze gewenste kleur blijkt niet voorradig. Een klein menonietje belt haar vezeltjes uit haar klein lijveke en komt na ruim een kwartuur triomfantelijk met ons gepast schoeisel aandraven. Formidabel! Ze wil met ons op de foto.... komiek hee; dat kan volgens hun leefregel dus wel.

Nu zeker nog een paar fotootjes van onze heldin.

commiskes op St-Jacobs

donderdag 24 september

' k Weet niet wat Michke weer uitgehaald heeft met de pc maar 't was een geslaagde fout voor een keer...
Ik wil beginnen aan mijn blog, kom voor de pc zitten en zie een hele reeks foto's van onze reis. Willen jullie geloven dat het PRACHTIG was!!! Amaai nie!!! Zo'n mooie foto.s!!! En daar zijn we overal geweest. Niet te geloven!!!! Toch blij dat we dat allemaal gezien hebben.

Nu over St-Jacobs. Een uurke of twee rijden en dan terug. Dus ongeveer een goeie 300 km. Ondanks we die afstanden al gewoon zijn, terug in Goderich weer uitgestapt zo gezwind als twee ijzeren hekken. Zo'n klein autootje is toch niet dat als je in een grote, comfortabele wagen gezeten hebt.

In elk geval: het is een schitterende trip naar het land van de Amish en de Menonites. Jullie weten wel, dat zijn die mensen voor wie de tijd bleef stil staan.
Ze hebben verzaakt aan alles wat maar enigszins naar techniek ruikt (of riekt voor hen). Ze kleden zich nog "voorhistorisch", de vrouwen in lange kleren en een wit mutsje, de mannen in streng blauw en een zwarte hoed. Ze verplaatsen zich met paard en kar (rijden gelukkig op de shoulders),oogsten hun corn nog met de hand en gooien die nog in een kar met een paard ervoor. Hun prachtige meubels maken ze nog ambachtelijk zonder enige machine. Echt ongelooflijk en bewonderenswaardig.
Maaaar: 't zijn toch enigszins commercanten. Elke donderdag en zaterdag houden ze een grooooote markt die ze ook met paard en kar bevoorraden. We weten niet wat we zien! Onze vlooienmarkt bij St-Jacobs en de markt op vrijdag,zaterdag en zondag verdwijnen in het niets... beter nog: deze markt overspant zeker een hectare en ik overdrijf niet. We zijn overdonderd door zoveel volk en zoveel koopwaren. Niet normaal!!! Je kan daar over de koppen lopen. Om er iets te eten te krijgen,moet je eindeloos in de rij staan. We eten in de auto een halve meloen op. Jullie zullen bet
beter op de foto.s zien dan dat wij het kunnen beschrijven. We kopen sweet corn die Michke met haar sterke hand van de bladeren ontdoet...ik moet het opgeven na 1 kolfje met die verdomde duimen van mij.
Een wijs besluit van ons om niet de ganse markt te doorlopen, ook de grote meat-,fish- en groceryhall laten we links liggen en vertrekken naar het centrum van St-Jacobs. Winkeltjes om verliefd op te worden! We moeten letterlijk vluchten als we denken aan de ruimte in onze koffers....We keren tevreden terug van St-Jacobs en nu eens niet van de Carrefour.
Had nooit gedacht dat ik nog eens een hoogdag zou beleven in St-Jacobs...is ooit zo geweest in een lang verleden.(knipoog naar wie daar meer over weet)

Saluutjes en zoentjes aan jullie die dit lezen... reageren mag altijd.XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

waar slecht weer al niet goed voor is

woensdag 23 september

Zal vandaag wellicht niet veel meer in zitten dan een wandeling rond de square in Goderich en de winkeltjes afschuimen. Druilerig weertje.
Heb nog fotootjes in reserve van de wegenwerken.

op naar Brussels

dinsdag 23 september

Ziet er niet naar uit dat de zon erdoor komt.
Twijfel wat we zullen doen.
Besluiten toch maar een ritje te maken in het binnenland. Amper op weg en kijk daar is Laura zie. Het wordt cruisen naar hartelust langs kalme baantjes, lukraak weggetjes in slaan en soms eens moeilijk keren als we in een dead end belanden.
Hier geen kans om een potje koffie te bemachtigen. Amaai, hier mag je toch geen pakje boter vergeten zijn bij het inkopen doen!

Blyth pakken ze nog binnen als het donker wordt. Brussels is niet veel beter.
Wel een mooi park en....historical cemetary. Allen (wij dus) daarheen. We komen uit aan de rand van een bos. Hopelijk zitten hier geen beren. Het is prachtig! Maar geen kerkhof te bespeuren. Wij stappen dapper verder want met de auto geen doorkomen aan.
Plots, out of nowhere, een open vlakte met een soort gras dat men enkel aan de overkant van de heuvel vindt. Dat dit bestaat, hebben we dus ook gezien in Canada-)))
Plus minus 9 grafstenen liggen er nog en 4 gedenkstenen staan nog overeind. Wie zou er ooit nog denken aan die mensen gestorven in de 19de en 20ste eeuw (laatste overledene in 1914)? Wij dus. Maar heel kort want de begraafplaats wordt bewaakt door wel 100 BIJTENDE lieveheersbeestjes. Tijdens ons 20 gelukkige jaren, hebben Michke en ik nog nooit zoveel op elkaar gemept.
Langsheen een kleurrijk veld, genieten we van de meest sappige aardbeien ooit.
Dan terug door kleine heuvels naar Goderich.

Nu nog een paar fotootjes en de kous is af voor vandaag. Ik doe mijn warme wintersokken aan want 't is hier koud aan de voeten 's avonds.

Lots of love from us to you all. xxxxxxxxxxxxxxxxx