ik kan nu ook fotootjes toevoegen

zaterdag 20 september

Vandaag rustdag na gisteren meer dan 1000 km!!! En BLOGGEN zo ben ik dichter bij huis.
Zal hier wat kiekjes van in Bayfield plaatsen.
En misschien tot vanavond. Ik kook vandaag in het echt. Gisteren was het soms van coleire toen ik het hoorde van de gps.

Love you all xxx

Niagara, here we come

vrijdag 19 september

Getetter en gejaag op mijn nuchter maag (moet het jullie niet zeggen zeker hoe ik me voel) want Nande wil en zal om half negen vertrekken. Een rustige rit zonder reuzenfiles dit keer. Komen om 12 uur aan. Wij kontent!
Niagara Falls!
De desillusie moet in mijn ogen te lezen staan want Nande vraagt of het mij bevalt.
Man man man: wat een commerce!!!!Wat een hoop mensen!!!Wat een lange boulevard!!!
Hoe kan ik toch zo naief zijn vraag ik me voor de tigste keer in mijn leven af.
Ik had me de falls altijd voorgesteld als een immense, woeste waterval midden een wildernisachtig landschap. Dat zou het wel kunnen zijn maar dan zonder al dat gedoe errond. Maid of the mist: lange rijen wachtend op een natte ervaring in een relatief kleine boot van op afstand gezien. Ons niet gezien! Helicoptervlucht: nee laat maar, die vliegt echt te hoog voor ons.En ik vind ook dat de Falls in het echt niet zo reusachtig lijken als op de prentkaarten. Sorry!!!
Desondanks, toch blij dat we er zijn.Ik vereeuwig onze namen in een steen:MenM met een smily eronder. Highlight en pretoogjes!

Voorafgaand aan dit spektakel: lopen over een tamelijk versleten walk of fame (sterren van o.a. Tom Cruise, U2, Harisson Ford, Jack Nicholson, enz...en dan eten in Hollywood Palace. Laat jullie verbeelding maar de vrije loop! Kitcherig gedoe als je 't goed en wel ingaat maar op het eerste gezicht wel indrukwekkend.

Rond 4 uur, terug naar Goderich waar we, zonder tussenstop, aankomen om half 10!!!
Nande, die zo prat gaat op haar "baankennis", vergist zich in het krioelende verkeer en neemt "east" in de plaats van "west".In Toronto geraken we op haar favoriete four o one west na kilometerssss confituur (lees:jam).

Als Michke en ik in elkaars ogen kijken zien we een dampend kommeke soep met een boterhammeke...Thuis, vindt Nandeke dat ze een dreupelke verdient na al die spanning en we klinken op de goede afloop na die helse rit waarvan de laatate honderd km in de duisternis die hier ook vreeeeee donker is. En daar blijft het bij.Dada soepke,dada boterhammekes... We nemen onze drank mee naar boven, verbabbelen onze frustratie en vallen als een stijve blok in slaap.

Nog niet wegzappen, hier komt de clou!!!! Buiten mijn weten om had Mich de Tomtom moeten thuis laten want Nandeke WIST de weg! Als ik met nog slechtere tanden thuis kom, is het van erop te bijten!!!

verder vertellen op zaterdag over.....

donderdag 17 september

Het wordt een SUPERGEZELLIG onderonsje zo samen naar Bayfield... lekker cruisen zonder tijdsdruk. Leuk, klein stadje, in de negentiende eeuw gesticht door een Nederlander. Pittoreske winkeltjes en kledingboetiekjes (geen spek voor onze bek).
We slaan lukraak een zoveelste bomenlaantje in (indian summer toont zich nu meer en meer) en parkeren ons wagentje hoog boven het Huronmeer.Michke kijkt nu enkel door haar fotolenske en ziet plots hoe HOOG we hier staan. Ver onder onze voeten wenkt een strandje...Naast ons: Pioneerpark. Laat de naam jullie niet afschrikken, de beschaving heeft hier al goed huis gehouden. Aan een boom een bakje met zakjes voor hondenkeutelkes. We nemen er eentje uit als souvenir voor Beau. Of zou ik het voor ons moeten gebruiken als we de 121 trappen naar beneden schuifelend (niet fluitend!)betreden. Voor mij valt de afdaling best mee maar Michke houdt niet op met: " Recht voor u kijken, niet naar onder,schatse!!!!" te roepen. Gelukkig voor haar zijn er tussen-platformkes om een beetje te bekomen. "Allez kom", zegt ze na enige adempauze
"goed opletten, we gaan verder." De paniek in haar bibberend stemmeke ebt weg.
We zijn beneden, oef! Hebben het poepzakje niet nodig, oef! Oei! zoveel zand waar Michke een hekel aan heeft als dat tussen haar tenen zit! Geen nood:we spoelen het weg en wij met ons crockskes aan, hand nijpend in een ander hand, pootje baden en genieten als kinders in het Huronmeer.Een highlight in onze honeymoon!We vermoedden echter niet dat met de golven ook venijnig-kleine steentjes aanspoelen. Die nijdigaardekes natuurlijk ons crockskes binnen!!!!Ai ai ai oei oei oei whoehaaaaaa,
hihihihihi....Gibberende tieners verzinken in het niets tegen die twee dollende oma's! Crockskes uitspoelen in het meer verloopt met enig gekreun maar ons gieren overheerst. En jaaaa,er liepen nog 4 andere mensen op het strand...so what.
Dan maar met blote, koude, natte voeten door het warme zand. Voor de eerste keer geniet Michke van zand aan haar voeten. Als we terug boven komen is het goedje droog en haasten we ons om het af te vegen.Wat een mens al niet zou doen om zijn crockskes ne keer proper te krijgen.

In Goderich, heeft Nande een heerlijke visschotel klaar gemaakt!
Geen tijd meer om te bloggen want om kwart voor negen begint ze zenuwachtig rond te lopen om ons diets te maken dat ze wil gaan slapen.