verder vertellen op zaterdag over.....

donderdag 17 september

Het wordt een SUPERGEZELLIG onderonsje zo samen naar Bayfield... lekker cruisen zonder tijdsdruk. Leuk, klein stadje, in de negentiende eeuw gesticht door een Nederlander. Pittoreske winkeltjes en kledingboetiekjes (geen spek voor onze bek).
We slaan lukraak een zoveelste bomenlaantje in (indian summer toont zich nu meer en meer) en parkeren ons wagentje hoog boven het Huronmeer.Michke kijkt nu enkel door haar fotolenske en ziet plots hoe HOOG we hier staan. Ver onder onze voeten wenkt een strandje...Naast ons: Pioneerpark. Laat de naam jullie niet afschrikken, de beschaving heeft hier al goed huis gehouden. Aan een boom een bakje met zakjes voor hondenkeutelkes. We nemen er eentje uit als souvenir voor Beau. Of zou ik het voor ons moeten gebruiken als we de 121 trappen naar beneden schuifelend (niet fluitend!)betreden. Voor mij valt de afdaling best mee maar Michke houdt niet op met: " Recht voor u kijken, niet naar onder,schatse!!!!" te roepen. Gelukkig voor haar zijn er tussen-platformkes om een beetje te bekomen. "Allez kom", zegt ze na enige adempauze
"goed opletten, we gaan verder." De paniek in haar bibberend stemmeke ebt weg.
We zijn beneden, oef! Hebben het poepzakje niet nodig, oef! Oei! zoveel zand waar Michke een hekel aan heeft als dat tussen haar tenen zit! Geen nood:we spoelen het weg en wij met ons crockskes aan, hand nijpend in een ander hand, pootje baden en genieten als kinders in het Huronmeer.Een highlight in onze honeymoon!We vermoedden echter niet dat met de golven ook venijnig-kleine steentjes aanspoelen. Die nijdigaardekes natuurlijk ons crockskes binnen!!!!Ai ai ai oei oei oei whoehaaaaaa,
hihihihihi....Gibberende tieners verzinken in het niets tegen die twee dollende oma's! Crockskes uitspoelen in het meer verloopt met enig gekreun maar ons gieren overheerst. En jaaaa,er liepen nog 4 andere mensen op het strand...so what.
Dan maar met blote, koude, natte voeten door het warme zand. Voor de eerste keer geniet Michke van zand aan haar voeten. Als we terug boven komen is het goedje droog en haasten we ons om het af te vegen.Wat een mens al niet zou doen om zijn crockskes ne keer proper te krijgen.

In Goderich, heeft Nande een heerlijke visschotel klaar gemaakt!
Geen tijd meer om te bloggen want om kwart voor negen begint ze zenuwachtig rond te lopen om ons diets te maken dat ze wil gaan slapen.